Ağaç İrfan

Mustafa Dermanlı – Kültür Kurdu Kulübü olarak 30 Aralık’da 19 arkadaşımızla birlikte Oyun Atölyesi’nde ‘Ağaç İrfan’ adlı oyunu izledik.

Önce ufak çaplı eleştiriler…

1. Çift mikrofon olmalıydı anlatıcıda, zira çok seferinde ses kesildi.

2. Bazı sahnelerde müzik anlatıcının önüne öyle geçti ki anlamakta zorlandım.

3. Işığın yanıp sönmesiyle oluşturulan sahne çok güzeldi. Fakat uzundu. Epilepsi hastası birisi orada bayılır. Ben gözüme kısarak, zorla bakarak izledim.

4. Marangozun adı da, anlatıcının adı da, kuklanın adı da ‘İrfan’dı. Neden? Aynı isim olması gerekiyor muydu?

Şimdi de beğeniler…

1. Cansu Fırıncı’nın (Sabahattin Ali) oyunculuğuna mest oldum. Role bürünmüş. Bir de benzemiş…

2. Sahnede sanırım ilk kez böyle bir şey izledim. Back projeksiyon deniyor sanırım ya da geri ışık olsa gerek. Çok etkileyici.

3. Oyunun iki farklı zamanda işlemesi, aradaki geçişler, kurguyu oldukça beğendim.

4. Müzik grubu ve seçilen müzikler oldukça iyiydi. Yalnız Issızlığın Ortasında burada çalındığına göre, Sivas anlatılırken ne çalınacak merak ettim…

5. Oyunun süresi oldukça yerindeydi, tek perde olması da mantıklı. İzleyici bu sayede oyunun içerisinde kaldı.

6. Halil’in çoraplarına bayıldım, kendime bir çift edineceğim!